طرح ماتریکس

طرح ماتریکس از اولین طرح های رشد عمودی است. در این طرح در تعداد افرادی که در سطح اول حمایت می کنید و در تعداد سطوحی که می توانید از آن پورسانت دریافت کنید، محدودیت وجود دارد. برای مثال ماتریس ۷*۵ به این معنی است که شما می توانید از ۵ نفر در سطح اولتان حمایت کنید و در عمق هم تا ۷ سطح به شما پورسانت پرداخت می شود. در یک طرح ماتریکسی هدف هر توزیع کننده؛ معرفی مشتریان بیشتر برای پر کردن جاهای خالی در ماتریکس است و زمانی که تمام جاهای خالی پر شد، فرد شروع به ساختن ماتریکس جدید می نماید. هر جای خالی در ماتریکس با وارد کردن افراد جدید توسط کامپیوتر به صورت خودکار پر می شود. حمایتی که در این طرح برای پر کردن جاهای خالی توسط بالاسری ها صورت می گیرد یکی از مزیت های این طرح به حساب می آید، اما برخی دیگر معتقدند این یک مزیت نیست بلکه یک نقطه ضعف است؛ زیرا بازاریابان فکر می کنند می توانند راحت بنشینند و توقع داشته باشند سازمان فروششان به خودی خود پر شود. در واقع این توقع براساس همان ویژگی سرریز شدن که بالاسری ها افراد اضافه را در جاهای خالی جای گذاری می کنند تا با پر شدن ماتریکس بتوانند به پورسانت دست پیدا کنند، شکل می گیرد. درست است که این ویژگی همکاری گروهی در طرح را تشویق می کند، اما نوعی توقع بی جا را نیز برای بازاریابان ایجاد می نماید. مایکل شفیلد درباره طرح ماتریکس که آن را طرح ماتریکس اجباری هم گفته اند، می گوید: « این طرح به نوعی باعث ایجاد فلسفه توقع بی جا می شود؛ به طوری که بسیاری از افراد با توقعات غیر واقع بینانه ای که هرگز اتفاق نمی افتد، وارد می شوند. آن ها فکر می کنند که کامپیوتر ماتریکس آن ها را تکمیل خواهد کرد، اما این اتفاق نمی افتد». توزیع کنندگان کم کار و متوقع نقطه ضعف اساسی این طرح است، توزیع کنندگان به سمت این باور غلط سوق داده می شوند که به محض اینکه چند مشتری را معرفی کردند، می توانند برای بقیه فروش ها به آن مشتریان تکیه کنند. حتی وقتی توزیع کنندگان کارشان را به خوبی انجام می دهند و مشتریان جدیدی معرفی می کنند، باز هم این طرح نقایصی دارد. شما هیچ اختیاری از خود برای تعیین جایگاه مشتری جدید نخواهید داشت و آن مشتری در جای خالی قرار خواهد گرفت.

دیدگاه خود را بنویسید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.